برداشت آزاد!

آخر هفته که میشود میخواهم فقط برای خودم استراحت تجویز کنم...

میخواهم از فکرِ کار و هر چه مشغله هست ، بیرون بیایم تا کمی ذهنم نفس بکشد...

در طول هفته، آنقدر دغدغه های تربیتیِ بچه های مردم، تمامِ مغزم را پر کرده که گاهی یادم میرود خودم را تربیت کنم!

یادم میرود لا به لای همه ی غم های دنیا، باید زندگی کرد و از ما فقط غصه خوردن نخواسته اند، باید حرکتی کرد برای بهبود اوضاع جهان...

باید مثل حافظ شوم که انگار در عمرش یک عالمه غذای نیکی و خوبی بار گذاشته و حالا عطر و بوی غذایش در عالم پیچیده و مثل یک آشپز از شاهکار خودش لذت میبرد و میگوید: بوی بهبود ز اوضاع جهان میشنوم :)

انگار دنیا به غم انگیزترین حالت ممکن رسیده...

این روزا خیلی امام زمانو صدا کنیم و کمک بخوایم...

میگفت:

زمین هر شبانه روز یک بار به دور خودش میگرده

هر ۳۶۵ روز دور خورشید میگرده

زمین ۵۰ بار به دور آفتاب بگرده، میگیم این آقا ۵۰ سالشه!

این چه ارتباطی با او داره؟! این که حرکتی نکرده...

این اگه ۵۰ مطلب فهمید، ۵۰ سالشه!

زمین به دور آفتاب میگرده، این آقا سنش زیاد میشه؟!

عمر هر کسی به فهم اوست...

ما اگه یه حرکتی کردیم دورِ شمسِ حقیقت، اون میشه عمر ما زیاد شد!

ای دل اَر سیلِ فنا بنیادِ هستی بَر کَنَد

چون تو را نوح است کشتیبان، ز طوفان غم مخور :)

توی دفتر که میرم و با همکارا که صحبت میکنم میفهمم علتِ اصلی که قوانین آموزش پرورش به نفعِ خانوما تغییر نمیکنه، دیدگاه خودِ خانوماست

صادقانه و شفاف بخوام بگم خیلی از خانوما خودشون دوست دارن ساعت ها کار کنن و خسته بشن حتی اگه حقوق چندانی هم نگیرن...

با وجود بچه شیرخواره، با وجود بچه سه ساله، با وجود سه تا بچه و در حالیکه بچه هاشون رو از صبح تا بعدازظهر مهدکودک میذارن یا پرستار براش میگیرن، میان سرکار! حتی دو شیفت وایمیستن...

و وقتی بهشون میگم سختتون نیست؟ بعضیاشون ابراز ناراحتی و نگرانی میکنن ولی بعضیاشون با کمال خوشحالی میگن عوضش استقلال داریم و سرمون گرمه!

.

.

+این حجم از میلِ به شاغل بودنِ خانوما واقعا برام عجیبه...

و البته اونا هم همینقدر براشون عجیبه که من خانه داری و نویسندگی رو بیشتر از کارمندی دوست دارم!

میدونی رفیق

خیلی وقتا آدم واسه خودش سرگرمی درست میکنه یا بهتر بگم دنیا آدمو سرگرم میکنه که یادش بره حقیقت رو!

ممکنه حتی سالها غرق بشی توی بازی دنیا، ولی یهو یه روزی یا یه شبی یه جایی رفیقای آسمونیت پیدا میشن و میزنن رو شونه ‌ت میگن:

کجایی بابا؟ پارسال دوست، امسال آشنا، سال دیگه بروبابا؟

بعد اونجا یهو مثل یه غریبی که چشمش به یه هموطن افتاده، میزنی زیر گریه... اونموقع میفهمی چقدرررر دلت تنگ شده واسه رفیقای آسمونیت و چقدررر زمین دورت کرده از اونا...

و اون لحظه میفهمی تو متعلق به اینجا نیستی، باید همراه دوستات میرفتی ولی انگاری از یه جایی به بعد خودت رفاقتتو کمرنگ کردی... درسته خیلی دور شدی ولی انقدری بامعرفت هستن که دوباره تورو توی جمعشون راه بدن... چون از اول هم تو راهت راهِ دیگه ای بود خودشون یهو، یا مستقیم یا با یه واسطه هایی مسیرتو عوض کردن... اونموقع ها که هنوز شناختی نداشتی ازشون، حالا بعد از یه عمر رفاقت و درددل و اشک و خنده، تورو یادشون بره؟ عمراً...

.

.

+دیشب مشغول کارای مدرسه بودم که همسرم این صوت رو پخش کرد و کم کم دلمون ابری شد و بغضِ چشمامون ترکید...

توی خلوت و ترجیحا نیمه شب گوش بدید ==> (یادش بخیر)

آدم های خوب نعمتند و همین خوبیِ آدم هاست که در شهر غریب، از غربت میکاهد؛

در آپارتمان ما، بخصوص در هم طبقه ای های ما، اصلا فاز باکلاسی وجود ندارد! برخلاف بعضی همسایه ها که فکر میکنند سلام کردن، پرستیژشان را بهم میریزد در طبقه ی ما سلام و احوالپرسی رسمِ همیشگیست...

در طبقه ی ما مثل قدیم ها میشود از روی کفش های جلو در بفهمیم فلان همسایه مهمان دارد و آن یکی به سفر رفته است...

در طبقه ما، مثل قدیم ها بوی غذا میپیچد؛ گاهی یک نفر ترشی درست میکند، یک نفر کیک میپزد، یک نفر آش نذری پخش میکند و...

خبری از چینی گل سرخ های قدیم نیست ولی دلشان تا دلت بخواهد پُر از جوانه های گل محمدی ست :)

یک بار برای همسایه ی شیرازی‌مان آش بردم، فکر میکنید کاسه ی خالی را با چه پُر کرد؟!

با گل های بهارنارنجی که از زیر درختِ باغِ مادرش جمع کرده بود :)

هنوز هم وقتی مشامم را از عطرش پُر میکنم روحم پرواز میکند تا زیر آن درخت...

خدا را شکر که با آدم های خوب هم‌سایه شدیم...

.

.

+دوری از خانواده دلتنگی های زیادی دارد و گاهی فقط گریه، کارگشاست... اما مهربانی هر جای دنیا باشد لبخند را مهمان قلب آدمی میکند...

خدا نسل آدم های مهربان را زیاد کند ❤

پدرِ دانش آموز شاکی اومد توی دفتر گفت:

«مدیر کیه؟ چرا اجازه دادید مادرِ بچه بیاد توی مدرسه بچه رو ببینه؟! من که از روز اول گفته بودم ما داریم جدا میشیم و مادرش حق نداره بیاد دنبالش! از دیروزه دخترم داره گریه میکنه که من میخوام مامان بیاد دنبالم! »

مدیر که انگاری بارها با چنین موردهایی مواجه شده بود گفت:

«شما اولین نفر نیستید که این شرایطو دارید، من از وکیل سوال کردم گفتند تا وقتی کپی برگه حضانت توی پرونده نباشه، مدرسه نمیتونه مانع بشه...»

.

.

+و من که طی این یک هفته سومین موردی هست که خبردار میشم پدر و مادرِ بچه ها جدا شدند یا در آستانه جدایی اند... و این فاجعه ست! هیچکس به اندازه بچه ها توی طلاق آسیب نمیبینه...

اینکه نهایتا تصمیمم درمورد آموزش پرورش چیه رو نمیدونم!

باید زمان بگذره تا تصمیم قطعی بگیرم برای موندن یا انصراف...

بشدت کمبود نیرو هست و به این راحتیا آزاد نمیکنن...

فکر میکنم دو تا عامل خیلی اثر داره روی تصمیمم:

۱. شرایط زندگیم

۲. قوانین آموزش پرورش

و یه جورایی هردوتای اینها بهَم مربوطه! طبیعتا اولویت و وظیفه ی اصلی من به عنوان یه خانوم، مادریه! اگه ببینم توی آینده، قوانین سیستم آسیب میزنه به این قضیه، تصمیم نهاییم انصرافه! ولو با پرداخت جریمه زیاد...

اگه هم قوانین در راستای حفظ خانواده تغییراتی بکنه و منعطف تر بشه تا پایان سالهای تعهد به خدمت و درواقع تا هروقت خدا بخواد معلم میمونم!

امروز توی مدرسه متوجه شدم هنوز یه کلاس اول، معلم نداره، یکی از اولیا خیلی دغدغه داشت که معلم باتجربه ای بیارن...

مدیر گفت: سابقه خوبه ولی اصلا ملاک نیست، معلم های جوانِ ما ۴ سال دانشگاه فرهنگیان درس خوندن؛ روش های جدیدتر و خلاقانه تری سرکلاس به کار میگیرن، گاهی از معلم های ۲۰ سال سابقه هم جلو میزنن...

برای اولین بار دیدم یه مدیر تمام قد از معلم های جوان تعریف و دفاع کرد! هذا شیءٌ عجیب!!

همیشه وقتی آدم شرایط سختی رو میگذرونه، بعدش دربرابر اتفاقات صبورتر میشه...یعنی شاید از همون اولشم حکمت سختیا و چالشایی که پیش میاد اینه که خدا آدمو برای موقعیتای بعدی بسازه!

انگاری شرایطی که دوسال معلمی توی روستا برام داشت شرایط امسالِ مدرسه رو برام راحتتر کرده... هرچند دلم خیلی برای دانش آموزای روستا تنگ شده ولی خب باید عادت کنم به شرایط جدید...

یه نکته ای که وجود داره اینه که کوچیکترین چیزی که توی مدارس وجود داره، اتفاقی نیست و میشه خیلی چیزا سر جاش نباشه!

اگه میبینیم مدرسه ای نظم داره یعنی کادر مدرسه تونستن یه تشکیلات خوبی رو باهم تشکیل بدن و خوب تقسیم وظیفه شده و هرکسی داره تلاش میکنه وظیفه خودش رو درست انجام بده ولی برعکس توی مدرسه ای که آشفته بازار باشه و کلافگی منتقل کنه به آدم یعنی خیلی چیزا سر جای خودش نیست

مهمترینش آدمه که جای خودش نیست!

+خداروشکر امسالم با وجود اتفاقات پیش بینی نشده، بازم شرایط بهتریه و ان شاءالله روز به روز شرایط آموزش پرورش همه جا بهتر بشه و قوانین هم روز به روز منعطف تر بشه و شرایطی فراهم بشه که داخل مدرسه، مهد بزنن برای نگهداری بچه های معلما... امسالم دغدغه ی خیلی از همکارا اینه که بچه هاشون رو گذاشتن مهدکودک و نگرانشونن!